Askerler silahları daha kolay ve en az riskle taşıyabilmek için bir ucu tüfeğin namlusuna diğer ucu ise kundağa bağlanan kemerler kullanırlardı. Bu kemer yardımıyla çatışma ve talim zamanı dışında tüfekleri omuzlarına asar ve kolaylıkla uzun mesafelere dahi taşırlardı. Böylece askerin elleri daha serbest olurdu. Bu kemerleri genelde ipten örerlerdi ve uçları aşınmasın ve sökülmesin diye genelde bir metal aparatla kapatıp sağlamlaştırırlardı. Böylece kemerlerin kullanım ömrü uzardı.